ملزومات تکمیل خوب

پس از حفر چاه تا عمق کل (TD)، ارزیابی، پوشش و سیمان کاری، مهندسان به مرحله بحرانی تکمیل چاه می روند. این فرآیند شامل نصب تجهیزات طراحی شده برای بهینه سازی تولید، چه برای یک چاه پیچیده و چه اساسی است. نیروی محرکه هر استراتژی تکمیل، بازیابی هر چه بیشتر نفت از مخزن با هزینه معقول است.

تصمیم برای تکمیل یک چاه برای تولید یا وصل کردن و رها کردن آن به عنوان یک سوراخ خشک تا حد زیادی به ارزیابی سازند (FE) با استفاده از-نوارهای سوراخ باز بستگی دارد. هنگامی که تجزیه و تحلیل لاگ FE مخازن بالقوه نفت یا گاز تجاری را نشان می دهد، پوشش فولادی به داخل چاه کشیده می شود و سیمان پشت آن پمپ می شود. متعاقباً، مهندس تکمیل، سیال حفاری را با یک سیال تکمیلی - معمولاً آب شیرین یا یک آب نمک فرموله شده که با سازند واکنش‌دهنده نیست، جابجا می‌کند.

هدف اولیه سیمان کاری جلوگیری از ارتباط بین مناطق تولید است. مهندسان یک سیاهه باند سیمانی (CBL) اجرا می کنند تا مطمئن شوند که غلاف سیمانی بین پوشش و دیواره گمانه هیچ نقصی ندارد. در صورت وجود شکاف، با سوراخ کردن پوشش در عمق مناسب و تزریق سیمان، عملیات سیمان کشی فشاری را انجام می دهند.

سیاهههای مربوط به پیوند سیمان می توانند نتایج ضعیف را به دلیل چگالی نامناسب سیمان، حذف ناقص گل، ژل شدن یا سخت شدن زودرس و از دست دادن سیال بیش از حد از دوغاب سیمان تشخیص دهند.

مهندسان سپس پوشش و غلاف سیمانی را در مناطقی که با تجزیه و تحلیل FE برای جریان هیدروکربن مطلوب تشخیص داده شده اند سوراخ می کنند. سوراخ‌ها سوراخ‌هایی هستند که از داخل بدنه ایجاد می‌شوند، معمولاً با استفاده از بارهای شکلی شلیک شده از یک تفنگ سوراخ‌کننده که توسط سیم، لوله یا لوله‌های سیم پیچی منتقل می‌شوند. این عملیات اغلب زباله هایی را به جا می گذارد که می تواند جریان سیال را مختل کند. برای کاهش این امر، مهندسان ممکن است یک محلول اسید ضعیف را برای حل کردن زباله پمپ کنند.

بسته به سطح دانش در مورد شکل گیری، اپراتورها ممکن است یک آزمایش چاه انجام دهند. این اغلب با استفاده از یک شیر لوله مته متصل به پایین یک رشته کاری (لوله یا لوله مته) انجام می شود. دریچه از سطح باز می شود و سیالات چاه از طریق یک جداکننده (یک ظرف سطحی که روغن، گاز، آب و سیال تکمیلی را جدا می کند) جریان می یابد. با اندازه گیری نرخ تولید، اپراتورها اطلاعات مفیدی در مورد عملکرد آتی چاه و ویژگی های مخزن به دست می آورند.

اگر سازند دارای نفوذپذیری کم باشد، مهندسان ممکن است با پمپاژ آب و ماسه (یا سایر مواد مانند دوغاب) با فشار بالا به داخل سازند، شکستگی هیدرولیکی ایجاد کنند. فشار سنگ را می شکند و دوغاب به داخل شکستگی های جدید پمپ می شود. وقتی پمپاژ متوقف می‌شود و چاه باز می‌شود، آب به بیرون جریان می‌یابد و ماسه‌ای باقی می‌ماند تا شکستگی‌ها را باز نگه دارد و یک مسیر نفوذپذیری{2} بالا برای نفت و گاز فراهم می‌کند.

در سازندهای ضعیف، ذرات شن ممکن است به داخل چاه و سوراخ‌های پلاگین مهاجرت کنند. برای جلوگیری از این امر، مهندسان ممکن است مواد شیمیایی را تزریق کنند تا دانه‌های شن را به هم بچسبانند یا از تکنیک‌های کنترل شن - از جمله صفحات ماسه‌ای مختلف و سیستم‌های بسته شن - استفاده کنند که حرکت ماسه را مسدود می‌کند و در عین حال اجازه عبور آزادانه سیال را می‌دهد.

تکمیل{0}منطقه تک:یک بسته‌بندی داخل محفظه تولیدی را مهر و موم می‌کند و به صورت هیدرولیکی رشته لوله را از حلقه بالای بسته‌بندی جدا می‌کند. حلقه حاوی مایع تکمیلی با بازدارنده های خوردگی است.

تکمیل چند منطقه-:از حداقل دو بسته بندی برای جداسازی مناطق تولید استفاده می کند. سیالات از همه مناطق را می توان مخلوط کرد، یا مناطق بالایی را می توان از طریق آستین های کشویی خاموش کرد تا زمانی که اپراتورها تشخیص دهند که اختلاط بهینه است.

لوله تولید مجرای بین منطقه تولید و سطح است. استحکام، مواد، وزن در واحد طول و قطر داخلی آن با توجه به نرخ تولید مورد انتظار، نوع سیال، فشار، عمق، دما و خورندگی تعیین می شود. مهر و موم (پکرها) مناطق تولید را در داخل حلقۀ لوله- جدا می کند.

برای چاه‌هایی با مناطق تولید چندگانه، سیالات وارد چاه بین بسته‌کننده‌های بالایی و پایینی می‌شوند و از یک غلاف کشویی (دریچه ای که به صورت مکانیکی با استفاده از سیم یا لوله سیم پیچ باز یا بسته می‌شود) به داخل لوله می‌گذرند.

تقریباً تمام تکمیل‌ها شامل یک دریچه ایمنی زیرسطحی است که در لوله در چند صد فوت زیر سطح نصب شده است. اگر سیستم کنترل سطح در معرض خطر باشد، به طور خودکار چاه را می بندد و می تواند به صورت دستی بسته شود تا مانعی بین چاه و جو ایجاد شود.

در مواردی که مداخله چاه پرهزینه یا مشکل ساز است، از تکمیل هوشمند (ICs) استفاده می شود. ICها شامل سنسورهای فشار و دما از راه دور دائمی،-در زمان واقعی و دریچه‌های کنترل جریان از راه دور در هر سازند هستند.

هنگامی که فشار مخزن برای بالا بردن سیالات به سطح کافی نیست، چاه ها باید مجهز به پمپ ها یا سیستم های بالابر گاز باشند:

• پمپ های شناور الکتریکی (ESP):از روتورها و استاتورها برای پمپاژ مایعات به سطح استفاده کنید.
• پمپ های میله ای (پمپ های میله ای مکنده):از حرکات عمودی رفت و برگشتی برای بلند کردن مایعات استفاده کنید.
• بالابر گازی:گاز را به داخل حلقۀ پوشش تزریق می کند. گاز وارد لوله زیر ستون مایع می شود و چگالی سیال را کاهش می دهد و به شناور اجازه می دهد تا سیالات را بلند کند. حجم تزریق را می توان با دریچه هایی که در طول لوله توزیع شده اند تنظیم کرد.

در مخازن کم فشار-ممکن است آب یا گاز از طریق یک چاه تزریق شود تا نفت را از طریق سازند به چاه تولیدی هدایت کند. چاه های تولیدی ممکن است مجهز به دستگاه های کنترل جریان (ICD) برای مدیریت حجم و محل جریان ورودی سیال باشند.

مهندسان هنگام طراحی یک تکمیل، فاکتورهای متعددی را در نظر می گیرند: نوع و حجم سیالات تولیدی، دمای پایین چاه و سطح، عمق منطقه تولید، نرخ تولید، محل چاه و محیط اطراف. راه‌حل‌ها از تکمیل سوراخ‌های باز اولیه (احتمالاً بدون ریسمان پوشش تولیدی) تا چاه‌های چند جانبه بسیار پیچیده (چاه‌های افقی یا بلند{2}}چاهی که از یک چاه اصلی حفر می‌شوند، که هرکدام تکمیل خاص خود را دارند) را شامل می‌شود.

عناصر ضروری برای تکمیل بهینه شامل تجزیه و تحلیل اجزای محدود قابل اعتماد، داده های چاه های افست و انعطاف پذیری است. مهندسان با داشتن دانش قابل اعتماد از منطقه هدف و چگونگی حفاری و تولید این سازندها توسط چاه های مجاور، اغلب می توانند تکمیل های اولیه را قبل از حفاری برنامه ریزی کنند، در حالی که تشخیص می دهند که هر چاهی یکسان عمل نمی کند.

برای اطلاعات دقیق تر، لطفاً برای اطلاعات دقیق تر محصول با تیم Vigor تماس بگیرید.